RSS  

Every day without an answer is
Just time that's passing by
?From here on what will the future become
...I don't know
A loneliness that's darker than night
Was bewildering me
...I want to become aware of someone now
Because I want to escape from here

The words that somebody said
Made me anxious and puzzled me
I don't like to argue
So I couldn't say anything
I have things like dreams and ideals but
If I go beyond things I can just feel
Reality will always be
Staring me in the back
...

The Guidepost of Moonlight
DARKER THAN BLACK
[+]

これで最後だ。。。

:-)

یه روز تو قحطی غزل، دنیا مارو کم میاره!!

هووم؟!

پ.ن: مدتها بود آهنگهای خمیازه گوش نداده بودم. لول

In Mangaupdates

بعد که بلند شدم، برای بار چندم تو این ماه به خودم گفتم کاش آدمها معرفت بیشتری داشتن؛ که حداقل ارزش درگیری فکری رو برات داشته باشن.

و دقیقا در همون لحظه احساس کردم که نیاز به یکی از اون "مشت" های معروف آذر هست که بگه «دِ بسه دیگه؛ چرا ول نمی کنی؟

آدمها لزوما با معرفت نمیشن...»

شینه بابا! برو بیرون...

تویی که حتی به یاد شبهایی که از تاریکی میترسیدی و برات تا دم دمای صبح قصه میگفتم، یک لحظه تردید نکردی...

تو... کوزو!!

کجایی فرزند!؟ دلم برای جودهی های بی حدو حسابت، و غرغر های خودم و فرزین تنگ شده! لول

ولی خب؛ گاهی همینجا بهترین جای دنیاست ;-)

این روزها وقتی دراز میکشم روی تخت و نگاهم می افته به نقاشی هیروکی و نواکیت روی در کمد؛ حس عجیبی بهم دست میده. اونقدری که گاهی با خرسندی تمام از خوابیدن منصرف میشم...

شاید که فقط مثل Ryuk کسل شده بود؛ هووم؟

دنیا چقدر جای زشتی شده... خیلی زشت...

امروز چندمه؟

من تو این مایه ها که: امم...؟! امم! D:

یکم فکر کرد؛ گفت: چند شنبه ست امروز؟

من: ها؟! ام... :دی

دختره در حالی که خنده ش گرفته: اصلا میدونی در چه سالی به سر میبریم؟! D:

من: XD

مثلا اینکه 10 دقیقه بشینی سرجات و مثل آدمیزاد فکر کنی که ممکنه کجا گذاشته باشیشون؛ هووم؟ =__="

یعنی زندگی برا خودم نگذاشتم لول

بهش میگم نمیدونی یادآوری روزهای با هم بودن برای من چه احساس دوست داشتنی داره. از فکر اومدنت ذوق می کنم؛ انگار که خوابی، خیالی،چیزی...

بذار یکبار دیگه بشینیم با هم هانی اند کلاور ببینیم و بنالیم از اینکه چرا همیشه درگیر منطق بودیم و نشد!...

تا خرخره حسادت بورزیم به تاکه موتو با دوچرخه ش که باهاش به ته دنیا رسید...

هی آذر... دلم برات تنگ شده؛ تنننگ...

یه جوری زیرابی میرن که دلت میخواد بهشون بگی،

من نگاه نمی کنم

بیا بالا یه نفسی بکش

لااقل خفه نشی!

دیشب یکی از اون شبهای خوشایند بود.

اینقدر خوشایند که چیزی نمونده بود از خوشی میز رو گاز بزنم. فقط به این خاطر که دو تا از Ost Collecton هایی که نزدیک به نه ماه تمام انتظارشون رو میکشیدم دیشب Release شدن و وای که چقدر زیبا هستن. چقددر فوق العاده... مدتها بود که اینطور از ته دل احساس شادی و سرخوشی نکرده بودم...